(ഇത് കവിത ഒന്നുമല്ല;എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഗദ്യത്തില് പറഞ്ഞെന്നു മാത്രം;ക്ഷമിക്കുക)
ശ്വാനജന്മം
ശെല്വരാജന്മാര് പിറക്കുന്നു പൂജ്യമായ്
സംപൂജ്യരായ് തീര്ത്ത് പാര്ട്ടി വളര്ത്തുന്നു
ഒന്നുമില്ലായ്മയില് നിന്നവര് മേലോട്ട്
തിന്നു മുടിച്ചു വളര്ന്നു പന്തലിക്കുന്നു
പാര്ട്ടിയെക്കാളും വലുതായിയെന്നവര്
ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയപസ്വരം കൂട്ടുന്നു
പെറ്റമ്മ പോരെന്നു തോന്നും ചിലര്ക്കപ്പോള്
തന്തയാരെന്നുമറിയില്ലവര്ക്കപ്പോള്
തന്തയോരാരെടാ, നീയെന്നു ഭല്സിച്ചു
തള്ളതന് ചാരിത്ര്യ ശുദ്ധിയെ ശങ്കിച്ചു
പോകവേ കവലയില് കാണുന്ന കങ്കാണിയെ
അച്ഛനെന്നോതി പുണര്ന്നു നമിക്കുന്നു
പിന്നെ പരാതിതന് ഭാണ്ഡമഴിക്കുന്നു
അമ്മ തരുന്നില്ല ചോറെനിക്ക്
ശണ്ഠയാണെപ്പോഴുമച്ഛനുമമ്മയും
സ്വൈര്യമെനിക്കില്ല വീട്ടിലൊരിക്കലും
അച്ഛനസൂയയാണമ്മക്കസൂയ
മക്കള്ക്കുയര്ച്ചയില് കണ്ണ് തള്ളുന്നവര്
വേണമെനിക്കിനി സ്വൈര്യ, മുറങ്ങണം
പോരട്ടെ ഞാനെന്റെ പുതിയ പിതാവേ?
അപ്പോഴാ വാഗ്ദാന കെട്ടഴിക്കുന്നു
അഞ്ചരകോടിയും, മന്ത്രിക്കസേരയും
മദിര, മദിരാക്ഷി, ഭോജന ഭോഗവും
അന്തിയുറങ്ങീടുവാന് മന്ത്രിമന്ദിരങ്ങളും
അതുകേട്ട് വിഭ്രാന്തികൂടിയവന് ചൊല്ലി
ഞാനെത്ര കേമന്, വിലയെത്ര കോടികള്!
ഞാനിത്ര വൈകിയോ, എന്തിത്ര വൈകുവാന്!
അതുമതിയെന്നവന് കൊതിപൂണ്ടു നില്ക്കവേ
പഴയ സഖാക്കള് കാര്ക്കിച്ചു തുപ്പുന്നു
കമ്പോള വസ്തുവായ്, കഴുതയായി കുതിരയായ്
എന്നിട്ട് മേനി നടിക്കുന്നു, ഞാനെത്ര കേമന്!
ഇല്ല പൊറുക്കില്ല ഞങ്ങള് നിന് ചെയ്തികള്
നെഞ്ചിന്റെ ഉള്ളിലെ ശബ്ദം നിലക്കിലും
നെഞ്ചോടു ചേര്ക്കുമീ പാര്ട്ടിയെ നിശ്ചയം
ഇല്ല ചതിക്കില്ല പ്രാണനായ് സ്നേഹിക്കും
ചെങ്കൊടി വില്ക്കുവാന് പോകില്ലൊരിക്കലും
ശ്വേതവര്ണത്തിന് വിലയറിയാത്തൊരു
ശ്വാനജന്മം ശവംതീനി നീ വഴി മാറു
ശത്രുതന് പൃഷ്ഠവും ചുംബിച്ചു നീ
ശിഷ്ടകാലം കഴിച്ചീടുക ശ്വാനനായ്
പോകട്ടെ ഞങ്ങളീ പാതയില് ഒരുപാടു
ദൂരം നടക്കണം ലക്ഷ്യത്തിലെത്താന്!
തളരില്ല, പിളരില്ല, താഴ്ന്നു കൊടുക്കില്ല
തലയെടുത്തീടിലും തോറ്റുകൊടുക്കില്ല!
